Vladimir Wolff

Łódź Charona.
Akt wojny

© 2023 Vladimir Wolff

© 2023 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: Zespół redakcyjny

eBook: Atelier Du Châteaux

Projekt okładki: Paweł Gierula

ISBN 978-83-66955-61-5

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Rozdział pierwszy

1

Snuł się ulicami miasta, którego szczerze nie znosił.

Na początek zajrzał do pubu przy Jagiellońskiej, ale szybko stamtąd wyszedł, zniechęcony hiphopowym łomotem, którego nie cierpiał. Ledwie parę kroków dzieliło go od deptaku przy Bogusława, rejonu pełnego knajp i klubów, gdzie bez zbędnych ceregieli człowiek może zalać robaka. Dzisiaj był czwartek i nie spodziewał się tłumu, co najwyżej paru studentów niewiedzących, co począć z czasem i forsą starych. Miał tu jeszcze dwie inne ulubione miejscówki, ale dziś postanowił zajrzeć do Towarzyskiej, tak na początek. Z jakiegoś powodu darzył ten przybytek sentymentem. Może dlatego, że w weekendy grywał tu wytrawny pianista, który na życzenie gości nieraz dawał popisy jazzowej improwizacji. Dziś najwidoczniej dorabiał na Podzamczu, bo w lokalu leciała muzyka z głośników, a nie na żywo. Szkoda. Może następnym razem…

Zamówił sobie piwo i wyszedł usiąść przy stoliku pod zadaszeniem przylegającym do wejścia. Dobry widok na okolicę to podstawa, równie istotna jak kosz na śmieci, przy którym gromadzili się palacze. Najpierw piwo, później szlug. Wszystko musi mieć swoją kolej, inaczej w życie wkrada się chaos. Coś o tym wiedział, nawet mógł uważać się za specjalistę. I na pewno nie było to miłe doświadczenie.

Na ulicę spadły pierwsze krople deszczu, ale jemu było to tak samo obojętne jak zeszłoroczny śnieg.

Dwa stoliki dalej miejsce zajmowały trzy dziewczyny – blondynka, brunetka i ruda. Tomczykowi wystarczył jeden rzut oka, by wyrobić sobie zdanie na ich temat. Powodzić musiało się im całkiem nieźle, sądząc po ubraniach i biżuterii. Na świat patrzyły z wyższością, jaką dają pieniądze i przynależność do wyższej klasy społecznej. Wzrok szatynki prześlizgnął się po Tomczyku raz i drugi. Pewnie przypadkowo, bo z pewnością nie wzbudzał zainteresowania. Wyglądał jak dziad, a czuł się jak starzec. Dobrze, że nie śmierdział. Wiedział, że musi coś z tym zrobić, lecz jakoś nie potrafił wykrzesać z siebie dość energii. Nowa garderoba czy fryzjer musiały poczekać. Na razie było mu z tym dobrze i niech tak pozostanie jak najdłużej.

Dokończył piwo i ruszył na następne do baru naprzeciwko.

Tu już panowała zupełnie inna atmosfera, bardziej swojska, zaś znajomy barman zatroszczył się o to, by stały klient nie musiał zbyt długo czekać na swoją kolejkę.

– Co tam słychać, panie komisarzu? Pogodę dziś mamy pod psem, prawda?

– Prawda. – Tomczyk sięgnął po szklanicę. – Pytał ktoś o mnie?

– Z miasta nikt. – Chłopak pokręcił głową. – Przynajmniej nie na mojej zmianie. Wanda też nic nie wspominała.

– Najwidoczniej wszyscy o mnie zapomnieli.

– To chyba dobrze?

Dobrze? Nie był tego taki pewny. Najwyraźniej zastał odsunięty na boczny tor. W robocie wypełniał papierki, a koledzy mieli go w dupie. Był – jak się to mówi – nieperspektywiczny. Takim jak on to już tylko kopniak na pożegnanie.

A takiego wała. Jeszcze wam pokażę, na co mnie stać.

Nim zdążył umoczyć usta w pianie, w jego kieszeni odezwał się telefon. Zdziwiony zerknął na wyświetlacz. Dyżurny? Teraz? Jak mus, to mus. Przeciągnął palcem po ekranie i przyłożył aparat do ucha.

– No… – burknął zupełnie nieregulaminowo.

– Komenda miejska, sierżant Bieliński.

– Do rzeczy – ponaglił rozmówcę.

– Odebraliśmy zgłoszenie. Podobno na Witosa pies przywlókł skądś ludzką rękę. Jest tam patrol. Mówią, że to dłoń, ale mocno nadgryziona.

– Jaja sobie robicie?

– Właśnie że nie. Dzwoniłem do wojewódzkiej i odesłali mnie do pana.

– Jestem po robocie – zauważył beznamiętnie.

– Ale nikogo innego już nie ma. Wszystkich gdzieś wywiało.

– Który to mądry odesłał do mnie?

– Kacperski. – Dyżurny wypluł z siebie nazwisko nowego inspektora, jakby mu leżało na wątrobie. – To jak? Pojedzie pan i sprawdzi? Młodzi się niecierpliwią.

– Za pięć minut podstawcie mi radiowóz na Grunwaldzie – zdecydował się. Co prawda wypił piwo, ale co to za problem? Miał miętusy i fajki. A poza tym kto się będzie czepiał gliny z wydziału dochodzeniowego? Chyba tylko samobójca.

Rozłączył się, przeciągnął i zapłacił, zostawiając na kontuarze dwudziestozłotowy banknot. Dwie dychy za niewypity browar to dużo, ale przynajmniej nikt nie powie, że jest złodziejem. Czasami tak trzeba, siła wyższa. Tym bardziej zależało mu, by wezwanie nie okazało się stratą czasu.

Wyszedł, stawiając kołnierz kurtki, bo deszcz zacinał w porywach zimnego wiatru. Dochodziła osiemnasta i mimo połowy maja pogoda wciąż nie mogła się wyklarować. Wszyscy tęsknili za ciepłem, niemniej synoptycy za nic mieli społeczną presję i uparli się, że lato w tym roku przyjdzie później niż zwykle, więc należy uzbroić się w cierpliwość. Tyle dobrego, że zima była za nimi i szło ku lepszemu.

Przeciął plac Zamenhoffa i ruszył Rayskiego, mijając stojącą w bramach miejscową elitę. Ten i ów popijał z butelki, nie kryjąc się z tym wcale. Mandaty ich nie ruszały – i tak nie mieli z czego płacić.

Radiowóz już na niego czekał. Komuś bardzo zależało, by na miejsce dotarł jak najszybciej. Chwali się, tylko czy faktycznie jedna ręka warta jest tyle zachodu?

– Gdzie jedziemy? – zapytał kierowcy, młodego chłopaka, którego dziecięca buzia zupełnie nie pasowała do munduru.

– Na Witosa.

– A gdzie to jest? – Za żadne skarby świata nie potrafił sobie przypomnieć choćby przybliżonej lokalizacji.

– Na Stołczynie – padła krótka odpowiedź.

– Kurwa. – Wystarczyło za cały komentarz.

– Coś nie tak?

– Wszystko gra.

W północnych dzielnicach Szczecina wszystko było możliwe. Z dawien dawna okolice cieszyły się złą sławą, aczkolwiek z wolna to się zmieniało, wraz z rozbudową nowych osiedli i wprowadzaniem się nowych mieszkańców. Starzy odchodzili w zapomnienie. Zwykła kolej rzeczy. Nie jemu dociekać, dlaczego bodaj od samego początku władze położyły na nich kreskę.

Stołczyn był daleko, dlatego włączyli sygnał i ruszyli z kopyta, przeciskając się między wozami stłoczonymi na światłach. Osobiście nie lubił takiej ostentacji, ale lepsze to niż wlec się w sznurze samochodów przez wszystkie ronda i skrzyżowania.

Nim przecisnęli się przez centrum, spocił się jak szczur. Przed oczami miał wizję wypadku i swojej posiniaczonej gęby, gdyby przez przypadek wjechali w jakiegoś osła lub gdyby jakiś dureń skasował im wóz. Deszcz zacinał w szyby, radykalnie ograniczając widoczność. Tomczykowi chwilami zdawało się, że utknęli pośrodku kurtyny wodnej. Dopiero gdy dojechali do Bogumińskiej, jazda stała się bardziej płynna. Mimo to na wąskiej ulicy samochodów było sporo, więc kierowca milczał, skoncentrowany na jeździe, co Tomczykowi odpowiadało. Komisarza nie obchodziły niczyje przemyślenia ani tym bardziej luźne uwagi dla podtrzymania konwersacji.

Na Stołczyn dojechali od Nehringa. Minęli kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia i właściwie byli na miejscu. Nawet przestało lać, co Tomczyk przyjął z ulgą, za to zrobiło się jeszcze chłodniej, ale na to, podobnie jak na deszcz, nic nie mógł poradzić. Stanęli tuż za radiowozem, z którego wysiadła dwójka funkcjonariuszy – mężczyzna i kobieta, oboje koło trzydziestki. On wysoki i barczysty, ona niska i chuda. Wyglądali jak ze slapsticku, choć nikomu w tym momencie nie było do śmiechu. Braki personalne skutkowały właśnie takim doborem patroli, zdążył się do tego przyzwyczaić. Rynek pracy wydrenował ich kadry, więc nie było co wybrzydzać. Najważniejsze są kompetencje. Postura to coś, na co nie ma się wpływu. Dobrze o tym wiedział.

– Cześć. – Skinął im głową, chowając ręce do kieszeni. – Gównianą dziś mamy pogodę, więc nie przedłużajmy.

– Oczywiście. – Policjant nerwowo oblizał usta. – Pokaż panu komisarzowi, co znaleźliśmy.

– Wy znaleźliście? – Tomczyk lubił wiedzieć wszystko dokładnie.

– Niezupełnie – dziewczyna pospieszyła z wyjaśnieniami. – Byliśmy w pobliżu i tu, pod kościołem, zatrzymała nas kobieta…

– Jaka kobieta? Personalia ustalone?

Funkcjonariusze spojrzeli na siebie zdezorientowani.

– Co było dalej? – Tomczyk teatralnie westchnął, wznosząc wzrok ku niebu.

– Dała nam to… Podobno jej pies skądś to przytargał.

Z bagażnika radiowozu została wyciągnięta foliowa torebka z kawałkiem mięsa w środku. Tak się przynajmniej zrazu wydawało.

Z niesmakiem odebrał znalezisko, przyglądając się zawartości.

– Ja pier…

Ale będzie papierkowej roboty. Do świąt się nie wyrobi. To faktycznie była dłoń, prawa, kobieca, z resztkami czerwonego lakieru na paznokciach, obcięta tuż za nadgarstkiem i mocno pokąsana przez zwierzęta.

– Czy wy, kurwa, jesteście normalni? – rzucił pod adresem parki funkcjonariuszy. – Gdzie jest reszta? Zaczęliście szukać?

– Padało – wyrwało się policjantowi. – Uznałem, że nie warto.

Tomczyk przymknął oczy i wolno policzył od dziesięciu do jednego, próbując zachować spokój.

– Długo służycie?

– Ja pół roku.

– A ty? – zapytał dziewczyny.

– Dziewięć miesięcy.

– Aha…

Wszystko jasne. Ta para nadawała się na policjantów jak on na nauczyciela matematyki. To kompletni amatorzy. Im się, kurna, wydawało. W ten sposób będą do emerytury pilnować krawężników i szlifować bruki.

– Znajdźcie tę babę i jej psa.

– Jego też przesłuchać? – funkcjonariusz próbował błysnąć dowcipem.

– Pies z psem zawsze się dogada. Do roboty. – Sięgnął po telefon i wybrał odpowiedni numer. – Heniu… no… daj mi techników do trupa i kilku ludzi do szukania, musimy przeczesać teren – rzucił jednym tchem. – Nie jutro, a dziś. Niezły syf się tu kroi. Im szybciej, tym lepiej.

Zapowiadał się długi wieczór. I, niestety, jeszcze dłuższa noc.

2

Ciało znaleźli dwie i pół godziny później.

Żeby było śmieszniej, zwłoki wywąchał pies wyprowadzany na spacer, a nie policjanci wezwani na miejsce zdarzenia. Kundel w pewnym momencie wyrwał się właścicielce. Nie odbiegł daleko, ledwie dwadzieścia metrów w bok od betonowych schodów łączących zabudowania ze znajdującą się znacznie niżej ulicą Nad Odrą. To miejsce dopiero czekało na zagospodarowanie, na razie porastały je krzaki i trawa po pas. W dzień rozciągał się stąd piękny widok na Odrę i jezioro Dąbie, ale w nocy to masakra, jak się okazuje – dosłownie. Zapuszczała się tu tylko dzieciarnia i miejscowe pijaczki w poszukiwaniu ustronnego miejsca. A że przez ostatnie dni padało, to i nikt nie chodził skrótami.

Zapalono przenośne lampy, a teren otoczono biało-czerwoną taśmą. Technicy mogli zabrać się do roboty. Gdy skończą, ciało zostanie przewiezione do prosektorium na dalsze badania. Zwykła kolej rzeczy. On będzie musiał ustalić personalia.

Była blondynką. Tak się przynajmniej Tomczykowi wydawało. Twarzą leżała w błocie, a całą jej głowę pokrywała czarna maź. Ubranie z niej zdarto, pozostawiając jednak bieliznę. Zwierzęta zdążyły już się dobrać do ciała, co widać było po kilku ranach na nogach i ramionach.

Można powiedzieć – trup jakich wiele. Śledztwo wyjaśni, jak kobieta tu się znalazła i co tak naprawdę ją spotkało.

– Zbieramy się – oznajmił szef techników, szpakowaty czterdziestolatek w grubych szkłach na nosie. – Rano będziemy wiedzieli więcej.

– Dobra.

Tomczyk odsunął się na bok, żeby przepuścić ekipę z noszami, i ziewnął. W takich czynnościach uczestniczył już tyle razy, że nie robiły na nim wrażenia. Niedawno prowadził śledztwo w sprawie, w której ofiarami padali przeważnie starsi ludzie, a mordowano ich ze szczególnym okrucieństwem. Już myślał, że się po tym nie podniesie. Na samo wspomnienie robiło się Tomczykowi niedobrze. Wyprute flaki, wyłupione oczy. Czyżby makabra wracała w nowej odsłonie?

Zapalił papierosa i powoli wydmuchiwał dym w górę, ku niskim ciemnym chmurom. Część ekipy już się zwinęła. Dobrze, że to nie centrum, bo ciekawskich mieliby tu na pęczki. A tak tylko ze trzy osoby przyglądały się im z oddali.

Swoją drogą, ciekawe miejsce – ustronne i pełne zakamarków. Dołem, ledwie kilka metrów niżej, przebiegała szosa do Polic. W dzień całkiem ruchliwa, nocą mało uczęszczana. Obok, w miejscu dawnej Huty Szczecin, teren dzierżawiła firma przeładunkowa. W czasach PRL dzielnica tętniła życiem, jednak po przemianach ustrojowych podupadła, co dawało się zauważyć na każdym kroku.

Znów zaczęło siąpić. Wyrzucił peta i dopiął kurtkę. Ślady, nawet jeżeli jakieś były, zatarł deszcz. Na dziś to wszystko. Przyjedzie tu jutro, rozejrzy się, może wpadnie na trop. A jak nie – czy to coś zmieni?

3

Do komendy wojewódzkiej przy Małopolskiej wpadł już po ósmej rano. Ostatnio sporo się tu zmieniło. Ze starej paczki nie pozostał nikt. To nawet zabawne, jak w ciągu paru miesięcy wykruszyli się ci, których znał od lat. Nowi nie wyglądali na takich, którzy posiedzą przy tej robocie dłużej niż dwa, może trzy lata. Szkoda. Osoby z doświadczeniem można było policzyć na palcach jednej ręki. Jego współpracownik, podkomisarz Jarosław Szumiński, do takich właśnie się zaliczał. Dzielili jedno biuro, lecz na piwo nie wyskoczyli ani razu. Jakoś nie było im po drodze.

Dziś Szumiński już pracował, mimo że to przeważnie Tomczyk przychodził wcześniej. Może dlatego, że podkomisarz niedawno przekroczył trzydziestkę i pozował na angola. Tweedowa marynarka, golfik i kaszkiet w kratę… Co gorsza, nie palił, a pił nie dość, że umiarkowanie, to jeszcze oczywiście whisky, zamiast polskiej czystej, czym drażnił Tomczyka niepomiernie.

– Spać nie mogłeś? – zapytał komisarz, wieszając kurtkę na oparciu krzesła. – Czy chcesz się podlizać staremu?

– Próbuję ustalić tożsamość tej panny, coś to ją wczoraj znalazł.

– Zaskocz mnie.

– Dokumentów oczywiście brak. Próbuję po liniach papilarnych, ale jak na razie nic nie wychodzi.

– Wychodzi to, że była niekarana – sprostował Tomczyk, zaparzając sobie kawę. – Tatuaże, znaki szczególne?

– Mała blizna po wycięciu wyrostka… Zresztą sam przeczytaj. Wstępny raport przyszedł przed paroma minutami.

– Szybko się wyrobili.

Nim włączył komputer i znalazł odpowiedni plik, zdążył zgłodnieć. Kawa tylko zaostrzała apetyt. Trudno, później wyskoczy i zje na mieście, na razie zabrał się do czytania.

Szczerze powiedziawszy, niewiele tego było, ledwie parę zdań. Na dłuższy raport przyjdzie trochę poczekać. Wiek określono na około trzydziestki. Zadbana i dobrze odżywiona. Nie ustalono jeszcze bezpośredniej przyczyny śmierci. Dłoń została obcięta jednym cięciem ostrym narzędziem, tasakiem lub czymś podobnym. Miecz samurajski też wchodził w grę. Nie miał pojęcia, ile osób biega z podobnymi ostrzami na co dzień, ale raczej niewiele. Chyba że ktoś wybiera się na łowy, a to już zupełnie co innego… Znaków szczególnych ułatwiających identyfikację brak.

– Sprawdziłeś listę zaginionych? – zapytał Szumińskiego.

– Taa… dwie nawet by pasowały, ale jedna ma znamię na tyłku, a druga dziarę na ramieniu, więc odpadają.

– Tak myślałem.

– Byłbym zapomniał. – Szumiński podrapał się w głowę. – Nim przyszedłeś, dzwoniła tu Ponicka, zła jak jasna cholera.

– W życiu nie widziałem tej baby w dobrym humorze. – Tomczykowi nagle pogorszył się nastrój. – Czego chciała?

– Żebyś się z nią skontaktował – powiedział Szumiński. – Natychmiast.

Prokurator Izabella Ponicka słynęła z ciętego języka i bezpośredniości. Renomę wyrobiła sobie we Wrocławiu, a niedawno z przyczyn rodzinnych przeniosła się do Szczecina. Jeżeli to jej przypadł nadzór nad śledztwem, to będzie trudniej, niż z początku myślał. Prokuratorzy generalnie dzielili się na takich, którzy pozwalali działać policji, i takich, którzy wtrącali się do wszystkiego. Ponicka należała do tej drugiej kategorii. Osoby, które z nią pracowały, określały ją jako wredną i nieobliczalną. Będzie do niego wydzwaniała pięć razy dziennie, dopytując się o postępy. Szykowała się ostra jazda.

Wybrał numer komórki pani prokurator, zastanawiając się przy tym, czy następnego kwadransa nie przypłaci zawałem.

– Komisarzu Tomczyk, już nie mogłam się doczekać pańskiego telefonu. – Głos ociekał jadem. – Pan oczywiście pamięta o procedurach?

Z tego, co kojarzył, prokurator dyżurny nie musi uczestniczyć w czynnościach. Zresztą komu by się chciało zrywać na nogi w deszczową noc i jechać na drugi koniec miasta obejrzeć kolejnego trupa?

– Dopilnowałem wszystkich szczegółów – powiedział przez zaciśnięte zęby. – Teraz czekam na wyniki autopsji.

Umilkł, bo nie miał nic do dodania. Ponicka odczekała chwilę w milczeniu, jakby nie mogła w to uwierzyć.

– Ustaliliście personalia? – spytała w końcu.

– Nie. Robimy jednak wszystko, co w naszej mocy. – Zabrzmiało to bardzo służbiście, by nie rzec lizusowsko. Zdawał sobie jednak sprawę, że nie ma wyboru i musi się postarać.

– Spodziewam się, że wszystkie informacje otrzymam na bieżąco.

– To się rozumie samo przez się. – Tomczykowi zrobiło się sucho w ustach.

Z dźwięków dobiegających w tle domyślił się, że ktoś wszedł do gabinetu Ponickiej i prowadził z nią teraz cichą rozmowę.

– Panie komisarzu, muszę kończyć.

O święci anielscy, jak miło to było usłyszeć.

– Nie będę przeszkadzał.

– Jesteśmy w kontakcie?

– Oczywiście.

Pożegnał się i rozłączył. Jeżeli to ma tak dalej wyglądać, lepiej, jak złoży wypowiedzenie.

Do tej pory miał z nią całkiem poprawne kontakty. Wiedział, że jest ostra, ale jego jakoś się nie czepiała. Powiedzmy, że się szanowali, lecz wkrótce to mogło się zmienić, skoro czeka ich co najmniej kilka spotkań, zanim Tomczyk dorwie sprawcę albo akta trafią na półkę z adnotacją, że w toku prowadzonego dochodzenia sprawcy nie udało się ustalić. Wszystko jest możliwe.

Odetchnął głęboko raz i drugi.

– Przejdę się – powiedział do Szumińskiego.

– Gdzie? Na Stołczyn? – Jarek wyglądał na zaskoczonego. – Nic nie znajdziesz. Wszystko zadeptane, a po tych deszczach…

– Zwariuję, jeśli posiedzę tu choćby minutę dłużej.

– Twoja sprawa.

Tomczyk nie odpowiedział, tylko wyszedł. W jego głowie kłębiły się myśli. Potrzebował czasu, by je uporządkować.

4

Samochód zatrzymał mniej więcej w tym samym miejscu, w którym wczoraj zaparkowali radiowóz. Dziś bez wątpienia aura bardziej mu sprzyjała, zrobiło się nieledwie przyjemnie. Wreszcie się wypadało i zaświeciło słońce – a w ślad za tym poprawił się też nastrój komisarza.

Wolnym krokiem ruszył Nehringa, by skręcić w Witosa, gdzie zabudowa schodziła w dół łagodnym łukiem. Minął pierwsze domy, aż na którymś z nich dostrzegł starą tabliczkę z nazwą ulicy. Kiedyś Witosa nazywała się Duracza. Przez przypadek wiedział, kim był Teodor Duracz – adwokat, działacz Komunistycznej Partii Polski i sowiecki agent. Postać mocno nieciekawa. Prowadził partyjne śledztwo w sprawie śmierci Marcelego Nowotki. W końcu został złapany przez gestapo i zamordowany w więzieniu.

Czy w jakiś sposób dawny patron ulicy był powiązany z obecnym morderstwem? Niebieska tablica wciąż tkwiła na fasadzie budynku i nic nie zapowiadało, że szybko z niej zniknie.

To może Witos? Tylko co chłopski lider i oponent Piłsudskiego miałby do czasów współczesnych? Chyba go poniosło. Poprzednie śledztwo z motywami sięgającymi głęboko ubeckich czasów zbyt wryło mu się w pamięć.

Dojrzał dzielnicowego wychodzącego z podwórka jednego z domów. Policjant stanął przy furtce i poczekał, aż Tomczyk do niego podejdzie.

– Jak leci?

– Po staremu, panie komisarzu. – Mężczyzna wzruszył ramionami. – Córka już na studiach, a syn kończy liceum. Wie pan, jak to jest… Ciągłe wydatki. Słyszę tylko daj, daj i daj. Oszaleć można.

Tomczyk uprzejmie kiwnął głową. Rodziny nie posiadał, więc sprawy, o których opowiadał dzielnicowy, były mu zupełnie obce.

– A miejscowi?

– Nic nie wiedzą. Obejdę jeszcze tamtą część. – Funkcjonariusz wskazał na domy znajdujące się niżej. – Ale powiem szczerze, to zwykła strata czasu. Niektórzy mają tu sporo za uszami, ale morderstwo? To nie w ich stylu. Są tu dwie noclegownie dla bezdomnych mężczyzn: jedna na Nehringa, a druga w bok od Zamkniętej. Może to jest jakiś trop? Kręcą się tu wszędzie i czasami sporo z nimi kłopotów.

To już coś. Niejednemu zamroczonemu przez alkohol i dragi mogła odbić palma.

Tak się zdarza. Tylko… jeżeli kobieta była stąd, to dostaliby informację o zaginięciu. Bezdomni raczej nie dysponowali środkami transportu. Jeżeli już, to sprawca i ofiara pochodzili z tej samej okolicy, a na to raczej się nie zanosiło. Powęszyć jednak nie zaszkodzi.

– Sprawdź to, dobrze?

– Przydałby się ktoś do pomocy. To kilkudziesięciu chłopa, a są jeszcze pracownicy zakładów nad Odrą. Nie wszyscy to Polacy. Pracuje tu sporo Ukraińców i… no, tych… Hindusów na polimerach w Policach. Stancje wynajęto im tutaj.

Robiło się coraz ciekawiej. Dopiero rozmowa z dzielnicowym uświadomiła Tomczykowi, jak szeroki może być wachlarz ewentualnych podejrzanych. Dziś taki robi tu, a jutro gdzie indziej. Mieszkanie też wynajmuje tam, gdzie aktualnie jest taniej.

Na razie brakowało punktu zaczepienia, jakim były personalia ofiary. Bez nich odbijał się od ściany. Można powiedzieć, że mieli ciało, a nie mieli człowieka. Fakt, że to dopiero początek, jednak ciąg dalszy nie zapowiadał się dobrze.

Dzielnicowy powędrował w swoją stronę, a on doszedł do końca ulicy. Dalej biegły betonowe schody, po obu stronach których ciągnęły się wysokie chaszcze. Parę metrów przed nim pojawiła się sarna i młode. Zwierzęta zignorowały go, przynajmniej tak się komisarzowi zdawało, i znikły w wysokim zielsku zajęte swoimi sprawami.

Zaczął schodzić po zboczu, uważnie spoglądając pod nogi. Walało się tutaj pełno szkła z rozbitych butelek i pogiętych puszek po piwie. Policja rzadko się tu zapuszczała, chyba że przy okazjach takich jak teraz. Miejsce odnalezienia ciała wciąż otaczała taśma. Ruszył w tamtym kierunku, nie łudząc się, że coś znajdzie.

Porozgarniał trawę, ale wysiłek niewart był zachodu. Tylko przemoczył buty, zatem wycofał się na wąską ścieżkę wiodącą w stronę schodów. Zapalił, lecz nawet wtedy nie doznał spodziewanego oświecenia. Zrezygnowany wrócił na bardziej stabilny grunt.

Pytanie, jak ona się tu znalazła, wciąż nie doczekało się odpowiedzi. Przyszli dołem czy górą? Raczej dołem, gdzie teren był odosobniony, bez zabudowy.

Krok za krokiem powędrował na sam początek podejścia. Z boku błysnął wypolerowany metal, który okazał się tylko puszką po coca-coli. Pochylił się nad nią, nie dotykając. Dziwne, ale nie była przewrócona. W kieszeni miał chusteczki higieniczne, wyjął więc jedną i ostrożnie uniósł opakowanie do góry. Okazało się w połowie pełne. Powąchał zawartość. Zapachniało landrynkami i czymś, czego nie potrafił określić. To chyba nie była cola. Może się myli, ale sprawdzić nie zaszkodzi.

Zabrał znalezisko ze sobą i wrócił do samochodu. Niech chłopcy z laboratorium się tym zajmą. Za długo robił w tym fachu, by zignorować intuicję.

5

Patolog jak zwykle sumiennie przyłożył się do pracy. Wyniki autopsji na kilkunastu stronach opisywały wszystko, co medycyna sądowa jest w stanie wywnioskować ze zwłok. Jarka nie było, więc nikt mu nie będzie przeszkadzał. Jak zwykle zaczął od fotografii. Aż sapnął z wrażenia. Ofiara już nie była sponiewieranym, uwalanym błotem ciałem, a kobietą, i to taką, że na jej widok – gdy żyła – facetom opadała szczęka do samej ziemi. Jasnoblond włosy sięgały ramion. Cała reszta to klasyczny kanon piękna. Olśniewające wrażenie psuło tylko cięcie w kształcie litery Y, wykonane przez patologa, a idące od kości obojczyka do brzucha. Tomczykowi na ten widok zrobiło się przykro. Mogła żyć, a jakiś zwyrodnialec sprawił, że stała się workiem kości bez imienia i nazwiska.

Z protokołu wynikało, że bezpośrednią przyczyną śmierci było poderżnięcie gardła.

Kto robi takie rzeczy? Znał nożowników, którym szał odebrał zdolność racjonalnego myślenia. Cięcie przeważnie trafiało w brzuch bądź klatkę, rzadziej w szyję, natomiast z czymś takim spotkał się po raz pierwszy.

Wiek od dwudziestu ośmiu do trzydziestu dwóch lat. Uzębienie pełne. Patolog błysnął dowcipem i napisał, że miała kalifornijski uśmiech. Na pewno się nie mylił. Wzrost metr sześćdziesiąt dziewięć, waga sześćdziesiąt dwa kilogramy. Taki chodzący ideał.

Co tam dalej?

Przed śmiercią nie została zgwałcona – to bardzo zaskoczyło Tomczyka. Spodziewał się czegoś innego, i to na bank. Brak motywu seksualnego, poderżnięte gardło i obcięta dłoń. O czym to mogło świadczyć?

Pierwsze, co mu się nasunęło na myśl, to porwanie. Została uprowadzona, a rodzina w obawie przed zemstą nie powiadomiła policji. Z jakiegoś powodu ktoś ją zabił. Może nie dogadali się w sprawie okupu albo kidnaperom puściły nerwy. Każda z opcji wydawała się możliwa. Kolejna robocza hipoteza to domowe porachunki czy też kłótnia kochanków. W tym przypadku spotkania z lokalną społecznością niczego do sprawy nie wniosą.

Tomczyk wstał i przespacerował się po pokoju. Jeżeli to faktycznie jest ofiara domowej przemocy, to po co obcięto jej dłoń? Nie widział w tym sensu.

Zgon określono na czterdzieści osiem godzin przed znalezieniem ciała, czyli wtorkowy wieczór. Tamten dzień nie zapisał się w pamięci Tomczyka niczym szczególnym. Był tak samo beznadziejny jak wszystkie poprzednie. Patolodzy raczej się nie mylili, a to oznaczało, że ciało przeleżało w krzakach całe dwa dni.

Znalazł w biurku plan miasta i rozłożył go na blacie. Co prawda nie był zbyt dokładny, ale niczym lepszym nie dysponował. Cyrklem zakreślił koło najpierw pięćset metrów od miejsca zbrodni, a później tysiąc. Słabo to wyglądało. W zasięgu znalazł się cały Stołczyn i skraj leżącego nieco dalej na północ Skolwina, kiedyś ważnej przemysłowej dzielnicy Szczecina, a dziś tak samo zaniedbanego obszaru co i Stołczyn. Podobno na wolne parcele zęby ostrzyli sobie deweloperzy. Wcale się im nie dziwił. Przy dobrej pogodzie dawało się stąd dostrzec wiatraki hen, na Wolinie, po drugiej stronie Zalewu Szczecińskiego. Plany były szeroko zakrojone: ciągnące się wszędzie ogródki działkowe zostaną zlikwidowane, stare zakłady przemysłowe wyburzone i w końcu wybuduje się nadodrzankę, drogę ułatwiającą połączenie z centrum, wtedy okolica nabierze wartości. Może ta dziewczyna stała na przeszkodzie jakimś interesom?

Całe to rozumowanie do niczego go nie doprowadziło. Tkwił w punkcie wyjścia i jak na razie nie zanosiło się na to, by szybko ruszył z miejsca. Jutro miał wolne, w niedzielę też.

Nie znosił weekendów. Nudził się wówczas jak cholera, nie potrafiąc znaleźć sobie miejsca. A urlop to już w ogóle męka. W tym roku mógłby spróbować gdzieś wyjechać. Może w góry, a może na Mazury. Zaległego wolnego nazbierało się mu ze trzydzieści dni.

Wyłączył komputer. Dalsze tkwienie w biurze uznał za bezcelowe. Teraz, z tych drobin, które zebrał, musi poskładać całość, a dla nikogo nie było tajemnicą, że Tomczykowi najlepiej myśli się w knajpie.

Przekręcił klucz w drzwiach, zbiegł po schodach na parter, skinął głową dyżurnemu przy wejściu i już był na ulicy. Budynek Komendy Wojewódzkiej Policji architekturą nawiązywał do północnoeuropejskiego gotyku, a kiedyś w tym miejscu znajdował się Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych, gdzie urzędowali towarzysze z SB. Miał co do nich jednoznaczne uczucia.

Do gmachu przylegała nowoczesna siedziba filharmonii szczecińskiej. W przeciwieństwie do całej śródmiejskiej zabudowy była biała i podobna do wytłaczanki na jajka. Zdaniem Tomczyka pomysł projektanta był kompletnie chybiony, chyba że ktoś lubi patrzeć na tak nieprzystające do siebie elementy jak blaszany barak i solidne dziewiętnastowieczne kamienice.

Dziś poszedł prosto. Podzamcze też miało swoje walory: znajdowało się znacznie bliżej niż deptak, a w dwóch lokalach serwowano piwo warzone na miejscu. Warto sprawdzić, czy dzisiaj też jego jakość odpowiadała cenie.

Wyminął wycieczkę niemieckich turystów poprzedzaną przez przewodnika z czerwoną chorągiewką, za którym podążała reszta stada. Nikt nie odstawał od grupy. Szczecin żył już weekendem, co wyraźnie dawało się wyczuć. Wkrótce knajpy zapełnią się ludźmi, a właściciele zaczną liczyć zyski. Zwykła rzecz.

Był już przy Baszcie Siedmiu Płaszczy, pozostałości średniowiecznych fortyfikacji, gdy dojrzał prokurator Izabellę Ponicką pochłoniętą rozmową z parą w zbliżonym do niej wieku.

Nie zwolnił kroku, przeszedł obojętnie obok, żeby przystanąć dwadzieścia metrów dalej, już zasłonięty przez pobliski parkan. Nie dostrzegli go tam i tu też nie powinni zobaczyć, co najwyżej ten facet, co kilka sekund uważnie lustrujący okolicę. Jednak i on nie skoncentrował się na Tomczyku. Może to i lepiej, bo cholera wie, co mogło z tego wyniknąć.

Nie zwykł śledzić prokuratorów, lecz tym razem nie zamierzał odpuścić. Można powiedzieć, że coś go tknęło. Telefonem zrobił zdjęcie, niezbyt wyraźne, ale lepsze takie niż żadne. Wiedział, że stąpa po cienkim lodzie. Samo podejrzenie Ponickiej, że ją inwigiluje, to gwóźdź do jego trumny. Ta jędza nigdy mu tego nie daruje.

Rozmówcy nie wystawili jego cierpliwości na próbę, po kilku minutach ruszyli każdy w swoją stronę: dwójka ludzi do samochodu zaparkowanego w pobliżu, a Ponicka w kierunku Starego Miasta.

Komisarz szybko zdecydował, że nie będzie gonił samochodu na piechotę, zrobił tylko zdjęcie tablicy rejestracyjnej i ruszył za panią prokurator. Przez chwilę kusiło go, by podejść i zagadnąć, powstrzymał się jednak. To, czego był świadkiem, nie musiało być żadnym spiskiem. Nawet Ponicka mogła mieć prywatne sprawy, a wchodzenie komuś z butami w życie nie było w jego stylu. Prokurator tymczasem zeszła jedną z uliczek tuż obok ratusza staromiejskiego, przez co zniknęła Tomczykowi z oczu. Przyspieszył, oglądając się za siebie raz i drugi. Najważniejsze to zabezpieczyć tyły. Dobrze o tym wiedział.

Podążanie za nią wydawało się łatwe, dopóki nie okazało się, że w zaułku nigdzie jej nie dostrzega. Przed nim sto metrów samych knajp. Należało dobrze pokombinować, do którego przybytku postanowiła zajrzeć. Raczej nie będzie się mieszać z pospólstwem, więc zapewne do Wyszaka.

Dla pewności przeszedł całą uliczkę, uważnie rozglądając się na boki. Nic. Pozostawał Wyszak, lokal mieszczący się w zabytkowych ratuszowych piwnicach. Schodziło się tam po schodach z cegieł i czekało, aż menedżer sali pokieruje do wolnego stolika. Każdy, kto tylko stanie na progu, od razu zostanie dostrzeżony, pozostało więc czekanie na zewnątrz.

Usadowił się w barze naprzeciwko, zamówił sobie piwo i sączył je przez następne czterdzieści minut, aż Ponicka w końcu wyszła. Zapłacił i ruszył za nią tak jak poprzednio. Nie uszli daleko. Kawałek dalej złapała taksówkę i odjechała – być może do domu, ale tego już nie sprawdzi.

Niewiele się dowiedział. Może tylko tego, że każdy ma jakieś tajemnice, a Ponicka – jak się zdaje – pod tym względem nie różniła się od innych.

6

W weekend wynudził się setnie, więc gdy przyszedł w poniedziałek do komendy, ochoczo zabrał się do pracy, ciekaw, czy sprawy, którymi ostatnio się zajmował, ruszyły do przodu.

Owszem, ruszyły, ale nie w ten sposób, jak by się tego mógł spodziewać. Nim na dobre zajął się robotą, dostał telefon. Od szefa – tego nie mógł zignorować.

Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego młodszy inspektor Gerard Kacperski siedział za biurkiem większym nawet niż on sam. W młodości rozgrywający rugby, na starość przybrał na wadze. Przy wzroście metr osiemdziesiąt pięć ważył dobre sto dziesięć kilogramów, aczkolwiek w jakiś niepojęty dla Tomczyka sposób prawie nic nie zdradzało tuszy, może tylko zbyt obwisłe policzki, podobnie jak fałda tłuszczu pod brodą.

– Siadaj.

Owo „siadaj” sprawiło, że komisarzowi momentalnie odechciało się wszystkiego. Ich dotychczasowy układ polegał na wzajemnej tolerancji. Kacperski był tu świeży. Nowych układów jeszcze sobie nie wyrobił, miał za to opinię surowego, choć sprawiedliwego przełożonego.

Tomczykowi te niuanse zwisały. Czekał, aż Kacperski przejdzie do sedna sprawy. Ten na razie unikał kontaktu wzrokowego, co nie najlepiej wróżyło na przyszłość.

– Pamiętasz jak dziesięć dni temu przy garażach na Włościańskiej znaleziono pobitego faceta? – zaczął zwierzchnik.

– Nie.

– Szkoda. Ten człowiek zmarł w sobotę, nie odzyskawszy przytomności. I tak z pobicia mamy nieumyślne spowodowanie śmierci.

– Co ja mam z tym wspólnego?

– Zajmiesz się tym.

Tomczyk nie wierzył własnym uszom. Coś takiego to robota dla nowicjusza! Problemem gangów handlujących dragami na blokowiskach powinni zainteresować się ci z narkotykowego. Szybciej ustalą, kto i dlaczego sprzątnął pokątnego dilera.

– A co z tą dziewczyną ze Stołczyna?

– Nic. Kto inny będzie się tym martwił – oświadczył Kacperski i wyraźnie uznał rozmowę za zakończoną, bo zajął się podpisywaniem jakichś dokumentów ze stert piętrzących się po obu stronach biurka. – Możesz iść.

– To jest, kurwa, jakiś żart?

Widać było, jak naczelnik zacisnął szczękę.

– Nie wyrażaj się.

– Ja chyba, kurwa, śnię. – Tomczykowi zaczęły puszczać nerwy. – Pójdę sobie, tylko mi powiedz, o co chodzi.

– Komisarzu, ostrzegam…

– Przed czym? Nie masz nikogo lepszego ode mnie, a każesz mi biegać za osiedlową chuliganerią?

– Jak dobrze wiesz, to problem społeczny…

– No, na pewno. – Tomczyk zaczął wyłamywać palce. – Kibolskie porachunki. Dobrze wiesz, jak to wygląda. Ilu tam mamy informatorów? Tylko mi nie mów, że nikogo, bo nie uwierzę.

– Podejrzewamy, że to nowy, dobrze zorganizowany gang.

– W czterdzieści osiem godzin wszyscy będą na widelcu.

– To się tym, do cholery, zajmij. – Potężna dłoń Kacperskiego walnęła w blat, ucinając w ten sposób wszelką dyskusję.

– Wiesz, że nie odpuszczę.

– Kurwa, Paweł… To już nie nasz problem. Tak zadecydowano wyżej. Musiałem się podporządkować.

– Dzięki, że mi o tym powiedziałeś.

Wyszedł. Opanował się na tyle, by nie trzasnąć drzwiami. Nie zamierzał palić za sobą wszystkich mostów, a Kacperskiemu musiał oddać, że ten przynajmniej nie uchylił się od odpowiedzialności i decyzję przekazał mu osobiście.

Wrócił do biura i od razu sięgnął po papierosa. Zaciągnął się głęboko. Szumińskiego, który już siedział za swoim biurkiem, zamurowało na widok kumpla wychodzącego z siebie o tak wczesnej porze.

– Wyobraź sobie… – Tomczykowi ze złości trzęsły się ręce. – Ja pierdolę… Kacperski zabrał mi sprawę.

– A miał powód? Nadepnąłeś komuś na odcisk czy jak?

Trupa znaleźli przed weekendem, przez te parę dni nie zdążył przecież niczego schrzanić, tak się przynajmniej wydawało, zatem powód musiał być inny. Skoro Kacperski nie chce mu tego powiedzieć, zapyta kogo innego.

Zgasił peta i zakaszlał.

– Znajdź mi właściciela samochodu o tej rejestracji. – Podyktował Szumińskiemu numer. – Jak najszybciej.

– A ty?

– Wychodzę. I nie wiem, kiedy wrócę. Jeżeli w ogóle.

7

Prokuratura Rejonowa Szczecin-Śródmieście przy ulicy Wawrzyniaka mieściła się w białym biurowcu zupełnie niepasującym do okolicy. Budynek, zarówno swoją wielkością, jak i architekturą, tworzył przykry dysonans w niskiej dziewiętnastowiecznej zabudowie, jaka rozciągała się na przestrzeni kilkunastu co najmniej kwartałów. Wyższy od niego był tylko punktowiec, niegdyś siedziba regionalnego oddziału telewizji, obecnie przerobiony na apartamentowiec, ale za to znajdujący się kilkaset metrów dalej, już w centrum miasta.

Tomczyk nie spieszył się ze znalezieniem Ponickiej, para z niego już uszła. Niepotrzebnie się uniósł, to oczywiste. Wiedział też, że nie może się wycofać. Co wtedy pomyślałby o nim Kacperski? Że pęka? Takiego wała.

Rozejrzał się po hallu. Od jego ostatniej bytności niewiele się tu zmieniło. Cerber z przeszklonej dyżurki już mu się przyglądał podejrzliwie. Komisarz wyciągnął szmatę i machnął nią przed oczami portiera.

– Szukam prokurator Izabelli Ponickiej.

– Był pan umówiony?

– Nie, ale to sprawa służbowa – odpowiedział pewnie. – Chyba znajdzie dla mnie parę minut.

– Przykro mi, prokurator Ponickiej nie ma w tej chwili w biurze.

Koleś zaczął działać Tomczykowi na nerwy.

– Nawet pan nie sprawdził.

– Nie muszę. Mam tu klucze do jej gabinetu.

– Kiedy będzie?

– Wyszła niedawno, więc… trudno powiedzieć. – Przez usta mężczyzny przemknął uśmiech, ani chybi złośliwy.

– Zaczekam. – Tomczyk ruszył w stronę drewnianej ławki ustawionej pod ścianą.

– To może potrwać.

– Nie szkodzi.

Nie zadzwonił z premedytacją. Chciał ją zaskoczyć i zobaczyć, jak zareaguje. Wcześniejsze umawianie się przygotowałoby ją na spotkanie, mogła go też spławić przez portiera, ale znając Ponicką, przyjął, że zechce mu spojrzeć w twarz.

Po kwadransie zaczął przysypiać. Interesanci, podejrzani, świadkowie wchodzili i wychodzili. Niektórych eskortowała policja. Zwykły dzień w zwykłym urzędniczym kieracie.

Stukot szpilek na posadzce sprawił, że czujnie uniósł głowę. Widok Ponickiej trochę go zaskoczył. Jej pewność siebie obezwładniała. Mało znał ludzi z taką charyzmą.

Niewysoka, a przynajmniej nie przerastała Tomczyka, który do wielkoludów raczej się nie zaliczał. Ciemne proste włosy opadały jej na kark. Pachniała też nie najgorzej, chociaż oczywiście pojęcia nie miał, co to za perfumy. W sumie niezła z niej była dupa, tylko dlaczego obrała tak paskudny zawód i zachowywała się tak, jakby chciała zaorać wszystko i wszystkich dookoła?

– Pani prokurator… – Portier niemal stanął na baczność. – Komisarz pragnie zamienić z panią parę słów.

Ponicka powoli obróciła się w stronę Tomczyka. W jej brązowych oczach nie dojrzał zdziwienia.

– Prawdę mówiąc… – zaczęła, by dokończyć po błyskawicznym namyśle: – No nic, jeżeli to pilne…

Z tego, co Tomczyk pamiętał, kiedyś w tym budynku znajdował się urząd skarbowy, nawet załatwiał tu jakąś sprawę. Biurowiec przerobiono, lecz rozkład pomieszczeń na piętrach był taki sam jak kiedyś – długi korytarz i szereg pokoi zlokalizowanych w równych odstępach.

Weszli do windy. Po raz pierwszy poczuł się nieswojo. To Ponicka tak na niego działała. A już myślał, że się uodpornił. Stała zaledwie pół metra od niego, w obcisłej czerwonej garsonce i na obcasach. Zapach perfum sprawił, że myślami odpłynął daleko.

– Kiedy to widzieliśmy się ostatni raz?

– Proszę? – Wyrwany ze wspomnień, nie zarejestrował początku pytania.

– Pytałam, kiedy spotkaliśmy się poprzednio – powtórzyła Ponicka kpiąco.

– Pół roku temu? – zasugerował ostrożnie. – Przy okazji tej draki na Niebuszewie.

Pobiło się wtedy dwóch sąsiadów. Jeden z nich wylądował w szpitalu, a drugi na cmentarzu. Jego czaszka nie wytrzymała zetknięcia ze ścianą. Sprawę zamknęli w trzy dni.

– Właśnie. Już sobie przypomniałam. – Uśmiechnęła się, ukazując drobne ząbki. – Wnioskowałam o piętnaście lat dla sprawcy. Dostał osiem.

– A wyjdzie po sześciu – dopowiedział Tomczyk. – Przyznał się przecież.

– I poprosił o łagodny wymiar kary. Sąd się do tego przychylił. – Uśmiech na ustach kobiety zgasł. – Nic dodać, nic ująć.

Winda zatrzymała się na piątym piętrze. Tomczyk pchnął drzwi i poczekał, aż kobieta przejdzie obok, a później ruszył jej śladem, trzymając się trzy kroki z tyłu. Z tej pozycji mógł obserwować, jak się porusza, a musiał przyznać, że robiła to z klasą. Słyszał, że kiedyś trenowała taniec, ale były to tylko plotki przekazywane sobie przy różnych okazjach, a nie potwierdzone fakty.

Biuro Ponickiej znajdowało się na samym końcu korytarza. Otworzyła drzwi i weszła do środka.

– Kawy? – zapytała czysto kurtuazyjnie, bowiem już zajęła miejsce za biurkiem pod oknem.

– Może innym razem – odpowiedział i nieproszony usiadł naprzeciw niej. – Pani dobrze wie, dlaczego tu jestem.

Ponicka jakby nie usłyszała, co do niej powiedział, tylko z szuflady wyjęła krem i nasmarowała nim dłonie. Taktownie odwrócił głowę.

– Domyślam się, że rozmawiał pan z inspektorem Kacperskim – zaczęła, odłożywszy pudełeczko na miejsce. – Nie mogę tylko zrozumieć, dlaczego przyszedł pan z tym do mnie. Nie respektuje pan poleceń na drodze służbowej? Z niektórymi rzeczami musimy się pogodzić, czy się to nam podoba, czy też nie.

Jej głos brzmiał zmysłowo.

– Skoro pracuje pani w prokuraturze, to musi pani zależeć na sprawiedliwości.

– Sprawiedliwość – prychnęła. – Wielkie słowo.

– Ale do tego sprowadza się to, co robimy. Ta dziewczyna właśnie na to zasługuje.

– Kto powiedział, że stanie się inaczej?

– Nie rozumiem.

– Właśnie słyszę. Zdecydowano, że zajmie się tym kto inny. Bardziej kompetentny, że tak powiem. – Założyła nogę na nogę tak, że jej odkryte kolano wystawało ponad blat biurka.

– Czyli kto?

– No to już chyba nie pański problem.

Teraz on rozsiadł się po pańsku na krześle, ostentacyjnie bawiąc się zapalniczką.

– Uczestniczyłem w większości poważnych dochodzeń w tym mieście w ciągu ostatnich pięciu lat – zaczął. – Podobnego doświadczenia nie ma nikt, może tylko Konieczny, choć nie sądzę, żeby to on był brany pod uwagę. O co więc może chodzić? Próbuję znaleźć racjonalną odpowiedź i nie potrafię. Może pani mi to odpowiednio naświetli?

– Pańskie zasługi są mi dobrze znane, komisarzu. Akta sprawy staruszków czytałam trzy razy i powiem szczerze, że pewne aspekty tego dochodzenia wciąż budzą moje wątpliwości. Na przykład ta kobieta… – Brwi Ponickiej ściągnęły się w jedną kreskę. – Nie wydaje się panu, że jej obecność w tamtym miejscu jest podejrzana?

– Sprawa została zamknięta.

– Może warto do niej wrócić i poszperać nieco głębiej?

– To już chyba nie ja.

– Dlaczego? Nadaje się pan do tego jak nikt inny. – Prokurator ponownie zaczęła czegoś szukać w biurku. – Porobiłam sobie notatki.

– Błagam. – Tomczyk wzniósł oczy ku górze. – Może wrócimy do tego innym razem?

– Czuję się rozczarowana pańską postawą – rzekła oschle. – To jest szansa.

– Ja to widzę inaczej. – Tomczyk odniósł wrażenie, że Ponicka nim manipuluje. – Ale dobrze. W takim razie umówmy się tak, że teraz dokończę dochodzenie, które zacząłem, a później wrócę do tamtej sprawy. Może być?

Do kobiety jakby to nie dotarło, wpatrywała się w okno, całkowicie ignorując Tomczyka. Najwyraźniej coś ją gryzło, a on nie chciał jej przerywać. Niewiele osób widziało ją w takim stanie.

Wierzgnięcie telefonu w kieszeni spodni sprawiło, że dyskretnie po niego sięgnął. Dostał esemesa od Szumińskiego. Przeczytał go dwa razy, zanim schował komórkę. Okazało się, że numer rejestracyjny samochodu, który podał Jarkowi, jest zastrzeżony, czyli jak się łatwo domyślić, należy do służb. Ciekawe. Bardzo ciekawe.

– Niczego nie obiecuję – odezwała się wreszcie Ponicka, wróciwszy do rzeczywistości. – Musi pan zrozumieć, że moje możliwości też są ograniczone. Na razie ma pan co robić.

– Czyli…

– Nie będę dłużej pana zatrzymywać. – Najwyraźniej uznała, że czas kończyć audiencję.

Powoli wstał. Przyjściem tutaj niczego nie osiągnął, a tylko naraził się Ponickiej. Dobrze, że nie zrzuciła go ze schodów. Tomczykowi nie pozostało nic innego jak wrócić do pracy. Dobrze wiedział, że głową muru nie przebije.

– Do widzenia.

Nie odpowiedziała, zachowując wyniosłe milczenie. Przykro to stwierdzić, lecz jej uroda nie szła w parze z dobrym wychowaniem.

8

Komisarz Tomczyk uznał, że trup pobitego chłopaka z kostnicy mu nie ucieknie. Najpierw zatem chciał zobaczyć miejsce, gdzie doszło do zdarzenia. Osobą, która wprowadzi go w temat, był Igor Gawrych, glina z wydziału kryminalnego z Komendy Miejskiej przy Kaszubskiej. Umówił się z nim na trzynastą, a godzinę, jaka pozostała, wykorzystał na przejrzenie akt.

Niewiele tego było.

Ofiara to Krzysztof Lesiak, lat dwadzieścia cztery. Pochodził ze wsi na Pojezierzu Drawskim, zaś w Szczecinie wynajmował mieszkanie przy Włościańskiej na Pomorzanach. Miejsce, gdzie został zmasakrowany, od bloku, w którym mieszkał, dzieliło najwyżej sześćdziesiąt metrów. Blisko i daleko zarazem. Wypadałoby rozejrzeć się na miejscu, może wpadnie na jakiś pomysł. Od czegoś trzeba zacząć. Ponicka nie była zbyt pomocna. Patrzyła im na ręce, ale sama nie podsuwała żadnych tropów, więc wszystko spadało na Tomczyka. Jak coś sknoci, pretensje będzie mógł mieć wyłącznie do siebie.

Pomorzany to jedno wielkie blokowisko upstrzone ciągami garaży i hal przemysłowo-magazynowych. Nie cierpiał tej okolicy. Na samym końcu dzielnicy znajdowała się elektrociepłownia z charakterystycznym wysokim kominem widocznym z daleka.

Komisarz zaparkował wóz przy kamiennym murku parafii. Obok rozciągał się spory parking, bloki i garaże, gdzie znaleziono Lesiaka.

Przywitał się z Gawrychem, który przyjechał parę minut przed nim.

– Siema. – Igor miał na sobie sprane dżinsy i flanelę w niebieską kratę. – Gówniana sprawa, nie sądzisz?

– Bo ja wiem, takie rzeczy się zdarzają…

Krok za krokiem ruszyli w kierunku garaży.

– Współczuję rodzicom, to był ich jedyny syn – ciągnął Gawrych. – Piąty rok informatyki. Wyobrażasz to sobie? Całe życie miał przed sobą.

O tym wszystkim Tomczyk już wiedział. Minęli ostatni blok, aż dotarli do niewielkiego placyku z huśtawkami. Zaraz za nim ciągnęły się dwa rzędy garaży i skarpa porośnięta drzewami.

– O ile sobie przypominam, znaleźli go tuż przed dwudziestą trzecią – powiedział Tomczyk.

– Tak. Jakiś miejscowy. – Gawrych niedbale machnął ręką. – Już wtedy lekarze nie dawali mu większych szans. Dziwne, że pociągnął tak długo.

– Gdzie to było?

– Tam.

Znaleźli się pomiędzy blaszakami. Pod nogami zachrzęścił im żużel.

– Dokładnie w tym miejscu. – Igor przystanął już po paru krokach. Od zakrętu dzieliło ich jakieś pięć metrów. – Do tej pory nie udało się nam ustalić, co tu robił. Opinię miał raczej dobrą, to znaczy sąsiedzi prawie go nie zauważali. Wychodził rano i wracał wieczorem, imprez w domu nie urządzał.

Rozczarowany Tomczyk poszukał papierosów. Tu nic nie było. Z pozoru wyglądało to na zupełnie bezsensowną śmierć, tyle że w przypadki to on nie wierzył. Student bez samochodu spacerował sobie w nocy między garażami i natknął się na jakiegoś zbira?

– Poczekaj.

Podszedł do miejsca, gdzie wąska ścieżka prowadziła za ostatni rząd garaży w miejsce dla ćpunów i pijaków. Jeden nieostrożny krok i spadało się w dół po stromym i dość wysokim zboczu – odgradzał od niego jedynie niski murek, na którym zaledwie można posadzić cztery litery albo potknąć się po ciemku. Dlaczego chłopaka nie zrzucono tam, w dół? Wykitowałby spokojnie z dala od świadków.

Ostatnie, co komisarz miał w programie, to obejrzenie stancji pechowca. Może tam coś wypłynie.

– Powiedz mi, Igor, czy ten chłopak z kimś się spotykał?

– Chodzi ci o dziewczynę?

– Może być kolega. Nie wnikam, co komu leży. Pod tym względem jestem tolerancyjny. – O mało nie splunął na ziemię, ale się powstrzymał.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Damskich majtek w szufladzie nie znaleźliśmy.

– To o niczym nie świadczy.

– Ale wiele mówi. Sam zresztą zobaczysz.

Igor wyciągnął klucze i mogli wejść do klatki schodowej bloku naprzeciwko garaży.

– Które piętro?

– Trzecie. Co najmniej połowa z tych mieszkań jest wynajmowana, jak nie studentom, to Ukraińcom. Interwencje są rzadkością, a jak już, to dotyczą naszych. Jazda zacznie się w lecie. Grille pod chmurką i pogaduchy na całe osiedle do czwartej nad ranem, a wódę i browara można tu kupić przez całą dobę. To wkurwia tych, co chcą spać. Pomorzany to noclegownia, o czym wielu zapomina.

Zatrzymali się przed drzwiami mieszkania. Na piętrze znajdowały się trzy lokale. Korytarz i klatka całkiem schludne. Zarządca dbał o bloki, co dawało się zauważyć na każdym kroku.

Weszli do środka. W nozdrza Tomczyka uderzył wilgotny zaduch. Skrzywił się, co nie uszło uwadze Gawrycha.

– Instalacja nawala. Podobno mieli zalanie. Coś z odpływem.

Na stancję składały się dwa pokoje, z osobną kuchnią i łazienką. Jak na samotnego studenta to standard więcej niż przyzwoity. Niejedna rodzina nie pogardziłaby czymś takim. Mały pokój to sypialnia, duży salon i miejsce pracy. Brak telewizora rekompensowały trzy ekrany komputerowe. Nie znał się na tym, ale sądząc po samej ilości sprzętu walającego się po podłodze, wydatki na to znacznie przekraczały kieszeń przeciętnego studenta Uniwersytetu Szczecińskiego.

Chyba że nie był taki przeciętny.

– Ktoś oglądał cały ten bajzel?

– Jasne. Niczego nie stwierdzono – odparł Gawrych, stając pod oknem. – Zajrzyj do indeksu, to ci dopiero oko zbieleje.

Dokument leżał obok klawiatury. Tomczyk sięgnął i przekartkował. Lesiak od pierwszego roku jechał na piątkach.

– Pieprzony geniusz, co?

Typ pochodził z zapyziałej dziury, gdzie raczej mu się nie przelewało. Przyjazd do Szczecina i studia to chwycenie Pana Boga za nogi. Oto otwierały się przed nim drzwi do kariery. Skoro faktycznie był dobry, ze znalezieniem pracy nie powinien mieć problemu. Takich jak on firmy zatrudniały od razu.

Tomczyk przeszedł do sypialni przejrzeć rzeczy osobiste. Znalazł koszulkę i szalik Pogoni.

Ciepło. Coraz cieplej.

– Kiedy nasi grają mecz? – zapytał Igora.

– W przyszłym tygodniu, towarzyski z…

– Pogoń – uściślił. – Kiedy gra Pogoń?

– W środę. Ale z kim, to już nie pytaj. Nie jestem kibicem.

– U nas czy na wyjeździe? – Tomczyk pociągnął temat.

– Z tego, co wiem, to u nas. Wybierasz się?

– Chyba wpadnę na pierwszą połowę.

– Baw się dobrze. – Gawrych przeciągnął się, aż zatrzeszczały kości.

– To raczej niemożliwe. – Kiedyś dopingował klub, z wiekiem mu przeszło.

– Chociaż spróbuj. Jak cię znam, to za bilety i tak nie zapłacisz. Grozi ci jedynie to, że ogłuchniesz. Podobno akustyka na nowym stadionie jest zajebista.

9

Gdy wrócił do biura, Szumiński akurat wcinał kanapkę, popijając ją colą. Robił to z takim zaangażowaniem, że majonez ściekał z jego brody wprost na papiery rozłożone na biurku.

– Uważaj. Później to wygląda jak wyciągnięte psu z dupy.

Jarek sięgnął po serwetkę i przetarł nią szczękę. Tomczyk niezupełnie to miał na myśli, tym bardziej, że sam czuł nieprzyjemne ssanie w żołądku. Zasuwał od samego rana na fajkach i kawie. Pora pomyśleć o czymś konkretnym, inaczej nabawi się wrzodów. A tak… zapomniał, że wrzody to wynik działania bakterii, a nie fatalnego sposobu odżywiania. No to spoko, żadne bakterie nie miały u niego szans.

– Zgadnij, kto cię szukał – stęknął Szumiński, zgniatając upaćkaną serwetkę i ciskając ją do kosza.

– Nie wiem i nie chcę wiedzieć – odparł zgodnie z prawdą. Był zmęczony, marzył wręcz o żarciu i odpoczynku.

– Giez cię w tyłek użarł?

– Nie, po prostu miałem paskudny dzień.

– Tych z wewnętrznego mało to obchodzi. – Szumiński beknął po kolejnym łyku coli. – Są jak pijawki i tylko patrzą, kogo da się uwalić.

– Czego chcieli?

Jarek, zanim odpowiedział, dokończył napój, by cisnąć opakowanie w ślad za serwetką.

– Mnie się nie spowiadali. Był tu Ambroziak, trochę się pokręcił, spytał, gdzie jesteś i kiedy wrócisz.

– Co mu powiedziałeś?

– Że nie mam bladego pojęcia. Przyjął to mężnie i poszedł sobie.

– Kazał mi się stawić czy jak? – Napięcie, jakie czuł po rozmowie z Ponicką, zdążyło już zniknąć, a teraz pojawiło się ponownie. To on lubił wprowadzać niepokój, natomiast nie znosił, gdy niepokojono jego.

– Sam go spytaj. Robią piętro niżej.

– Takiego wała.

Jeżeli szukali na niego haka, to się srodze przeliczą – był czysty jak kryształ. Taką przynajmniej miał nadzieję. Ostatnią łapówkę wziął w zeszłym roku. Po prostu nie potrafił odmówić. Wyciągnął jednego gówniarza z kompletnego szamba i zamknął sprawę, więc ojciec chłopaka postanowił się odwdzięczyć. Zegarek za parę tysi leżał w kredensie w domu. Ważniejsza od roleksa była obietnica pomocy, gdy zajdzie taka potrzeba. Więcej grzechów nie pamiętał. No, raz przeleciał dziwkę i nie zapłacił, ale podobno był wtedy rabat na Bułgarki. Obrzydzenie trzymało go długo.

– Skoro się nudzisz…

– Kto tak powiedział? – Szumiński zatrząsł się z oburzenia. – Zaraz i tak idę do domu.

– Wiem. Masz starych rodziców na utrzymaniu. – Tomczyk ziewnął. – Wcześniej zrobisz mi listę osób, z którymi Lesiak był na roku.

– Wszystkich?

– Nie, kurczę, tylko połowę.

– To będzie kilkadziesiąt osób.

– Nie histeryzuj. Ostatnio zrobiłeś się jak stara baba, wciąż narzekasz.

– Mam wskazać palcem, kto jest temu winny? – Szumińskiemu tego już było za dużo. Wyglądał, jakby zaraz miał wyjść z siebie. – Kiedyś byłem inny. Miałem szanse na karierę.

– Kto ci jej teraz broni? – Tomczyk wyciągnął nogi przed siebie. – A tę listę chcę widzieć rano. Nie wiem, o której zamykają rektorat, więc się pospiesz. – Myślami zaczął błądzić przy obiedzie. Na Bałuki był niezły bar.

– To może potrwać – wystękał Szumiński, dłubiąc wykałaczką w zębach. – A za nadgodziny należy się premia.

– Idź z tym do Kacperskiego.

Zajrzał do komputera, żeby sprawdzić korespondencję. Zaczął od tej prywatnej. W skrzynce roiło się od spamu i reklamowego gówna, które kasował od razu. Rozczarowany dojechał do końca. Właściwie czego się spodziewał? Że do niego napisze? To już historia i pewnych spraw nie odkręci ani nie naprawi.

W służbowych mailach też nie znalazł niczego interesującego, same okólniki i rozdzielniki – jak ten komendanta, przypominający o oszczędzaniu prądu i gaszeniu po sobie świateł. Zdaje się, że to zagadnienie nie interesowało nikogo.

Szumiński za jego plecami z kimś tam gadał, prosił i nalegał, jednym słowem pracował, odwalając całą czarną robotę. W końcu ktoś to musiał robić. Tomczykowi do tego nie starczało cierpliwości. ■

Rozdział drugi

1

Nie żałował, że tu przyszedł, choć od natężenia hałasu faktycznie można było ogłuchnąć.

Dosłownie przed sekundą kapitan Pogoni władował drugiego gola w bramkę przeciwnika. Niedługo skończy się pierwsza połowa i wystarczy dowieźć wynik do końca, co jednak na pewno nie będzie łatwe. Pogoń grała z Legią, dawnym sojusznikiem, dziś zaprzysięgłym wrogiem. Stawką był tytuł mistrza Polski, który warszawska drużyna zdobyła kilkukrotnie, podczas gdy szczecinianom nie było to dane ani razu. Do końca rundy pozostawało jeszcze kilka meczów, lecz ten należał do najważniejszych.

Emocje udzieliły się również Tomczykowi. Gdy piłka wylądowała w siatce, darł się wraz z innymi na pohybel tej warszawskiej swołoczy. Kibice Legii, zamknięci w osobnym sektorze, siedzieli cicho. Ich doping i tak nie miałby szansy przebić się ponad wrzask dwudziestu tysięcy gardeł. Bębniarz przy piekiełku nadawał rytm, a zapiewajło tekst.

Wszyscy zdawali sobie sprawę, że Portowcy…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty